Auteur Topic: Lichtvoetig artikeltje onderwerp whisky  (gelezen 2070 keer)

Offline Wittebeer

  • Schotland fan
  • Berichten: 297
  • Het gras bij de buren is altijd groener
Lichtvoetig artikeltje onderwerp whisky
« Gepost op: 06 aug 2016, 14:33 »
Column in de Telegraaf van vandaag. Niks nieuws maar ter verstrooing. Ik heb ook grote moeite met al die omschrijvingen van smaak, ik kom al jaren niet verder als lekker aroma, zoetig of peated, sterk of zacht. Die dat (die chocola en zo) allemaal wel proeven/ruiken hebben die misschien voor hond gestudeerd of mis ik iets? Maar ik weet gelukkig wel wat ik lekker vind.

Maar..... in ieder geval morgen weer proeven bij Jan Rozen. Ik neem de ooit gekregen Millstone maar eens mee. Hij moet toch maar eens open.

De geest van Schotland

De Schotse Hooglanden lijken ver weg in hartje Londen. Maar toch is er in de Diamantbuurt – op een steenworp afstand van de plek waar vorig jaar de grootste juwelenroof uit de geschiedenis plaatsvond – een plekje waar de herinnering aan het weidse noorden van het Verenigd Koninkrijk vrijwel achteloos tot leven wordt gewekt.

De geest van Schotland komt hier uit een fles. Een fles whisky, natuurlijk. Maar niet zomaar een fles whisky. Een fles single malt whisky.

Niet zomaar een fles single malt whisky, maar een fles single malt whisky van The Scotch Malt Whisky Society.

Dat is een club van liefhebbers die speciale vaten whisky van de diverse distilleerderijen opkoopt. Het gaat om vaten waarmee wat is gerommeld.

Dan is er bijvoorbeeld geen gewoon vat gebruikt, maar eentje waar ooit port in heeft gezeten. Of ze hebben wat kruiden toegevoegd, of een oude schoen.

Wie weet wat ze er allemaal mee doen, maar dat doet er ook niet toe. Het draait om het uiteindelijke resultaat.

Feit is dat er van deze bepaalde whisky maar één vat beschikbaar is. Afhankelijk van de grootte van het vat en de ouderdom van de whisky – er verdampt geleidelijk aan nogal wat – betekent het dat tweehonderd tot vijfhonderd flessen worden verkocht. Louter aan leden van deze club.

Het is er heerlijk toeven. Als mijn trein vertraging heeft – meer regel dan uitzondering – en er zit een vijf in de klok, een regel waarvoor uitzonderingen gelden, dan schiet ik even binnen.

De barkeeper snapt dat ik niets van whisky weet, maar heeft genoeg Britse hoffelijkheid om daar niets van te laten merken. Hij heeft altijd een suggestie voor een laatste bijzonderheid, een suggestie die ik steevast volg.

Afgelopen week had hij een Islay whisky voor me, maar natuurlijk een speciale. Eentje uit een sherryvat.

De turfsmaak van de Islay whisky, dat weet ik dan weer wel, ging volgens hem een bijzonder gevecht aan met de zoete smaak van de sherry. ,,Als Islay maar wint”, zei ik om me meer ingewijd voor te doen dan ik ben.

Hij schonk een dram in, maar weet dat ik graag de fles meeneem naar mijn tafeltje. Het etiket staat namelijk vol met aantekeningen van de commissie die het vat ooit heeft geproefd en geaccepteerd.

De whisky-exegeten worden geleidelijk aan dronken tijdens het proeven, zo lijkt het.

In dit geval ontwaarden ze ’met honing bestreken gebakken haringen’, ’siroopachtige wafels van boven het kampvuur’ en ’een zadeltas van een kameel’.

Ik lees de beschrijvingen en glimlach. Ik heb geen idee hoe een zadeltas van een kameel zou moeten smaken.

Hoe de smaakmeesters ’gebarbecuede garnalen’ detecteren, is me eveneens een raadsel.

Wat ik dan ook zou moeten proeven, tegen het einde van het glas denk ik aan eindeloze ongerepte valleien, aan kraakheldere meren, aan zalm die daar opspringt om te zijner tijd te worden gerookt. Aan de vele Schotten die ik heb ontmoet. Altijd vol geweldige verhalen.

Dan wacht de trein naar huis. Weer met enige vertraging. Was ik maar in Schotland, denk ik dan. Of in ieder geval in de bar van The Scotch Malt Whisky Society.

In Skylines berichten onze correspondenten in Parijs, Londen, Moskou en New York over wat hen opvalt.