Reizen in Schotland > Wandelen en fietsen in Schotland

Fietsen in Schotland

<< < (4/4)

u:
Lijkt me heel bijzonder: Electric Mountain Bikes!
We gaan het onderzoekenbekijken.
Dank je Andrea

Wittebeer:
Vandaag in de krant een artikel over de trein. Maar de zin die ik heb uitvergroot viel me op. En die ging over fietsen.
Wij schijnen het hier wel weer beter te weten. En volgens mij staan er wel meer "ver van mijn bed-show"- opmerkingen in maar dat laat ik aan de specialisten over.


--- Citaat van: Fiona op 01 nov 2013, 11:44 ---........ Als je veilig (zonder auto's )wilt fietsen moet je off road gaan met een montainbike. En je hebt, zoals al eerder gezegd, een goede conditie nodig en niet te vergeten een fietshelm ( of in toenmalige peuterzoonterm: een motormuts  :laughing7:)
....
Je ziet hier ( ik woon in Schotland) voornamelijk de fiets als hobby, de fiets als woon-werktransport is niet gebruikelijk, op een enkele mafkees na  :laughing8:
Een e-bike verwacht  ik niet in grote getale tegen te gaan komen, ik heb er onlangs eentje bij ASDA zien staan ook nog met een kinderzadeltje op de stang, dus ik werd wel erg nieuwsgierig of die fiets een continentale eiganaar had, maar ben toch maar naar huis gegaan .

Mijn man is ook aan het fietsen geslagen en heeft zijn fiets afgelopen zomer ook meegenomen op vakantie, regelmatig een paar uurtjes gefietst ( Invernessshire/ Speyside), maar bv in Wester Ross niet: weinig wegen /te smalle drukke wegen/ te steil.

--- Einde van citaat ---

NS telt af naar overname van schilderachtige spoorlijnen. Op stoom in Schotland

Vanaf april tuft de NS over dit Glenfinnan Viaduct, beroemd geworden door de Harry Potterfilms. Deze stoomlocomotief bracht Harry elk jaar naar Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus.
NS-treinen rijden straks ook over deze historische Forth Rail Bridge, die negen kilometer ten westen van het centrum van Edinburg ligt. De brug werd in 1990 geopend en overspant ruim 2,5 kilometer.
Naast de kilt, whisky, doedelzakmuziek en het nationale voetbalelftal behoort het spoor tot de nationale trots van Schotland. Het is in de 19e en 20e eeuw weliswaar aangelegd door de Engelsen, maar wordt beheerd door de Schotse overheid. En dus ook door de politiek. De vakbonden en de Labourpartij willen het spoor weer nationaliseren. „De winst gaat rechtstreeks naar het vervoer in Nederland. De beste deal voor Schotland is niet dat buitenlandse aandeelhouders eigenaar van het spoor zijn, maar het Schotse volk”, zegt Labourleider Jim Murphy.

Maar hij heeft het niet voor het zeggen. Dave Mackay, de huidige minister van Transport, is blij dat NS-dochter Abellio de spoorconcessie, die een waarde heeft van 6 miljard euro, heeft gewonnen. „Voor de reizigers komen er betere treinen, snellere en comfortabelere routes en schappelijkere tarieven”, zegt hij.

Op het hoofdkwartier van Abellio op 151 Saint Vincentstreet in Glasgow is het twee weken voor de transitie alle hens aan dek. In de nacht van dinsdag 31 maart 2015 op woensdag 1 april 2015 om precies 02.00 uur neemt Abellio het Schotse spoor over. Het is een reusachtige operatie, waar sinds november ruim zestig mensen continu mee bezig zijn.

Alle treinen en stations moeten worden voorzien van Abellio-stickers. De reis- en kaartsystemen moeten worden aangepast en alle personeelsleden van Scotrail komen in één klap in dienst van Abellio. Peter O’ Connell is als tweede man verantwoordelijk voor een soepele overgang: „We hebben er alle vertrouwen in. Maar de spanning neemt toe naarmate de datum dichterbij komt.”

Abellio neemt de klus niet lichtvaardig op. Alsof het een politieke verkiezingscampagne betreft, trekt topman Jeff Hoogesteger al dagen lang door Schotland om zijn nieuwe personeelsleden persoonlijk toe te spreken. Hoogesteger, die in Edinburgh gaat wonen, zegt dat Schotland profiteert, maar Nederland ook. „Wij kunnen veel leren van de strenge winters in Schotland en van het sluiten van de toegangspoortjes op stations. Ook kan NS leren van onze efficiënte Abellio-organisatie en van onze manier van treinen kopen. En in het geval dat het hoofdrailnetwerk in Nederland op den duur openbaar wordt aanbesteed, leren wij in het buitenland hoe je winnend kunt bieden en winstgevend kunt exploiteren.”

Abellio is op één na de grootste spoorvervoerder van de Britse eilanden. Het bedrijf heeft al drie grote spoorconcessies in Engeland: Greater Anglia (rond Londen); Northern Rail (rond Newcastle en de Schotse grens) en Merseyrail (rond Liverpool). Het bedrijf is inmiddels groter dan de NS.
Concurrenten, waaronder Arriva, doen vaak minzaam over de prestaties van NS in het buitenland. Ze zeggen dat NS alleen maar spoorconcessies wint door steeds ver onder de eigenlijke prijs te bieden. Volgens de tegenstrevers hoeft NS alleen maar winst te halen en niet, zoals zij, een rendement van 7 tot 10 procent.

Topman Jef Hoogesteger verwijst de kritiek naar het rijk der fabelen. „Ook voor ons is een redelijk rendement noodzakelijk om te kunnen overleven. Van onze aandeelhouder NS en haar aandeelhouder minister Dijsselbloem van Financiën moeten we winst maken, anders mogen we niet investeren in het buitenland. Bovendien wil de minister elke investering boven een bepaald bedrag goedkeuren. Hij zit er bovenop.”

Abellio heeft grote plannen met het Schotse spoor. Er worden miljoenen geïnvesteerd in nieuwe Hitachi-treinen, die vooral op de belangrijke route tussen Edinburgh en Glasgow worden ingezet. Op de spoorlijn kun je nu uitsluitend met dieseltreinen rijden, maar de Schotse overheid wil binnenkort beginnen het spoor te elektrificeren. „De trein doet er dan tien minuten minder over dan de 52 minuten van nu”, zegt O’ Connell.

Op de spoorlijnen tussen de grote steden komen meer zitplaatsen en komen er treinen die sneller kunnen accelereren als ze de heuvel opgaan, waardoor de reistijd op de lange trajecten met dertig minuten wordt teruggebracht.

Ook gaat Abellio de ov-chipkaart invoeren en komt er een nieuw tariefsysteem. De eerste stoelen op de treinen tussen de grote steden gaan weg voor 7,5 euro, minder dan de helft van het huidige tarief.

Ook werkzoekenden hoeven minder te betalen. Daarnaast wil Abellio Schotland leren fietsen. In Glasgow en Edinburg zie je wel fietsers, maar dat zijn vooral wielrenners. „Fietsen om van huis naar het station te komen en andersom doen Schotten nog nauwelijks”, zegt Rose Teunissen, hoofd communicatie van Abellio. Op de grootste stations gaat Abellio ov-fietsen verhuren en 3500 stallingplaatsen neerzetten.

Maar het grootste nieuws in Schotland was de uitbreiding van het aantal stoomlocomotieven. Om meer toeristen te trekken, gaat Abellio op zes schilderachtige routes stoomlocs inzetten. Toerisme is een van de pijlers van de Schotse economie. Ruim 200.000 van de vijf miljoen Schotten zijn hierin werkzaam.

De ramen in de rijtuigen achter de locs worden vergroot, zodat reizigers meer zicht krijgen op de woestheid van de Schotse Hooglanden. Abellio wil in samenwerking met het bureau van toerisme ambassadeurs aanstellen, die reizigers informeren over het gebied. En de catering wordt verbeterd door vooral lokale producten aan te bieden. Dat laatste is geen verkeerd idee, want de koffie die nu te koop is, is niet te drinken.

Lector Claire Bereziat van de Universiteit van Glasgow is verheugd dat Abellio het toerisme serieus neemt. „Het is een ambitieuze visie. Die verfrissend is en tot nieuwe mogelijkheden leidt.”

Abellio huurt de stoomtreinen van Schotse stichtingen, die de spoorkolossen de afgelopen decennia in goede staat hebben gehouden, zegt Rose Teunissen. In Nederland zouden milieugroeperingen meteen op de achterste benen staan, maar wie West Highland Line neemt van Glasgow naar Fort William begrijpt de hang naar stoomtreinen. En ook naar meer reizigers. Want vol is de trein, die slechts een paar keer per dag rijdt, allerminst. Met ons reizen op een mistige dinsdagochtend niet meer dan dertig man mee. Gezamenlijk boemelen we (voor een retour van 43,50 euro per persoon) in een soort Sprintertje door een van de wildste en mooiste gebieden van Europa.

De trip voert ons bijna vier uur langs verlaten veen- en heidehoogvlakten, langgerekte dalen, diepe lochs en grillige met sneeuwbedekte bergtoppen. Naast de trein schieten herten weg, in de verte zien we buffels. Aan het begin van de reis stopt de trein nog op stationnetjes, met mysterieuze namen als Garelochhead, maar al gauw valt er op een halte niet veel meer te bekennen dan een hotelletje of een huisje.

De West Highland Line ligt voor een groot deel boven de 900 meter, op een gegeven moment gaan we zo hoog dat we door nog net niet gesmolten sneeuw rijden. Wie verder reist dan Fort William komt over het Glenfinnan Viaduct, de beroemde spoorbrug die in de Harry Potterfilms leidt naar de Hogwart-school voor hekserij.

Door lezers van het reismagazine Wanderlust werd de spoorlijn eens uitgeroepen tot de mooiste ter wereld. En daar is geen woord van gelogen. Een gekke gedachte: NS uit het platte kikkerland exploiteert straks een van de schilderachtigste spoorlijnen door de heuvels van Schotland.

De majestueuze spoorlijn kent maar een nadeel. Het bestaat uit slechts een spoor. Dat wil zeggen dat de tegemoetkomende trein over dezelfde rails moet rijden. Bij de stationnetjes is door een omlegspoor de mogelijkheid een trein te passeren. Maar je moet er niet aan denken dat een trein vlam vat, zoals in Nederland wel eens gebeurt, dan is al het spoorverkeer volledig gestremd.

Een ander probleem voor de NS kan worden dat het zich in eigen land profileert als een zeer milieubewust bedrijf. Over een paar jaar moeten de treinen in Nederland volledig op windenergie rijden. Maar ’groene’ treinen komen in Schotland niet voor. Daar blaast het spoorbedrijf naar hartenlust diesel- en kolenrook uit. Tot grote tevredenheid van de Schotten, overigens. Geen milieubeweging roert zich.

Misschien zijn de Schotten ook niet zo milieubewust. Op de luchthaven van Edinburg zien we de afvalophaler de keurig gescheiden zakken met plastic en ander afval weer gewoon bij elkaar gooien.

De conductrice in het havenstadje Fort William glimlacht vriendelijk als we uitstappen. Ze krijgt sinds de privatisering van 1997 voor de vierde keer een andere werkgever, terwijl haar baan niet is veranderd. „Ach, het loopt met de Nederlanders of niet. We zien het wel”, roept ze ons na in haar typische Schotse accent.
(bron: Telegraaf 21 maart 2015)

Navigatie

[0] Berichtenindex

[*] Vorige pagina

Naar de volledige versie