Reizen in Schotland > Reizen door Schotland op de motor

voor wie durft, een verslag van een prachtige vakantie,

(1/5) > >>

Wingryder:
Van Schotse ruiten, sterke mannen en Ierse kliffen.


Ruim 4 weken geleden vertrokken we, Els en ik, voor een vakantie naar Schotland en Ierland. Gelukkig was het dit keer maar een kort ritje om te beginnen, naar IJmuiden, want ik was ongeveer totall loss na twee maanden elke dag overwerken. 
Na een goede nachtrust kwamen we aan in Newcastle en kon de tocht beginnen.
Allereerst was het bedoeling om naar Perth te rijden en daar een camping te zoeken, maar omdat het miezerig weer was zijn we maar doorgereden naar Rosemarkie, een plaats net boven Inverness, daar hebben we een aantal jaar geleden ook al eens gestaan. Het is een camping aan zee waar elke dag de dolfijnen de baai inkomen op jacht naar hun “lunch”, de zalmen die daar in groten getale voorkomen.
Het was weer een prachtig gezicht om deze mooie beesten in hun natuurlijke omgeving te kunnen zien. Ik heb weer heel wat foto’s gemaakt waar toch wel weer enkele goede tussen zaten.




Vanaf Rosemarkie rijden we schuin omhoog naar Durness, helemaal in het noorden.
Via wegen waar je nauwelijks met twee wings naast elkaar kunt rijden, en dus alleen dankzij de “passing places” een tegenligger kunt laten passeren, rijden we naar het noorden. In schotland wonen meer schapen dan mensen die vervolgens ook nog eens overal lopen waar ze zin in hebben, dus kan het voorkomen dat je opgehouden wordt door een kudde die het nodig vindt om op de weg te gaan lopen om vervolgens een paar honderd meter verderop te bedenken dat het gras naast de weg toch wel lekker is zodat je even later je weg kunt vervolgen. Probeer ze maar niet op te jagen want ze lopen geen stap harder en gaan pas opzij als ze er zin in hebben. 


Aangekomen in Durness reden we naar de camping met een uitzicht zoals je dat alleen maar kunt wensen, schitterend.



Vanuit Durness maakten we een tocht naar Cape Wrath, met de motor naar een pontje, de motor aan de kant en te voet het pontje op, direct schiet de titel “who pays the ferryman”door m’n hoofd. Nu, dat deed ik dus, aangekomen aan de overkant stapten we met een stuk of 6 andere mensen in een gammel busje dat ons via een oefenterrein van de navo het eiland over bracht naar de meest noordelijke punt van Schotland. Gelukkig was er nu geen oefening gaande dus we kwamen ongeschonden aan de andere kant van het eiland. Daar staat de vuurtoren als laatste gebouw op het eiland over de oceaan uit te kijken. De stilte en ruimte die je daar ervaart is in heel nederland nergens meer te vinden, schitterend gewoon. Met het busje na verloop van tijd weer terug en weer overgevaren waarna de wing ons weer in Durness terug bracht.


Verder gereden via de meest mooie wegen vanuit Durness langs de westkust weer omlaag, waar we op een gegeven moment in Ullapool aankwamen. Hier hebben we de overtocht gemaakt naar het eiland Lewis waar we met een bus een excursie over het eiland maakten. We hebben niet zoveel met oudheden uit de steen- of ijzertijd maar als je daar een aantal van die grote stenen in een kring ziet staan en je beseft dat die dingen daar al duizenden jaren staan dan is dat toch wel apart.

In Ullapool maakten we trouwens een zonsondergang mee die zoals we die nog nooit gezien hadden, echt fantastisch om te zien.

We rijden weer verder en komen op het eiland Skye, daar verblijven we op een camping in Portree. Vandaar uit maken we mooie tochten over het eiland. Ook hier kom je ogen tekort om al het moois te zien.
Na twee nachten weer verder, nu naar Oban. Hier verblijven we wat langer omdat het een erg mooie camping is en er veel te zien en te doen is in de omgeving.
We bezoeken de highland games in Inverary.
Echt geweldig om dat te zien, er wordt daar met zware stenen, hamers en boomstammen gegooid en gesmeten of het allemaal niets weegt.

Ook werden er danswedstrijden gehouden, een soort van volksdans maar dan op z’n Schots. Meiden van een jaar of 8 tot ergens in de 20 die met verbeten gezichten proberen zo goed mogelijk te presteren, echt ontzettend leuk om te zien. 

Natuurlijk werd er ook op doedelzakken geblazen, nu vinden wij dat op zich erg leuk, zeker in een korps met drums er bij. Maar als je daar de hele dag die dingen hoort dan ben je blij als je weer op de wing zit en even wat andere muziek kunt horen. 
Maar toch, een belevenis om mee te maken en een aanrader als je in Schotland bent.

Ook lopen we vanuit Oban naar de pont naar het eiland Kerara, de pont vaart ons naar de overkant en we beginnen aan een wandeltocht van een uur of 5 over het eiland.
Onderweg genietend van mooi weer, prachtige vergezichten en een schitterende kasteelruïne. Ook dit is zeker de moeite waard om te doen, alleen moet je wel lekker weer hebben want als het regenachtig is dan wordt het uitzicht erg beperkt. Wij hadden de mazzel van mooi zonnig weer dus het was prachtig.

We zijn nu bijna 14 dagen onderweg en zakken verder af naar Stranraer, daar verblijven we op een camping voordat we met de boot naar Ierland zullen varen.
Van daaruit maken we nog een tochtje naar het meest zuidelijke punt van schotland, zo hebben we meest noordelijke en meest zuidelijke punt van Schotland gehad, leuk.

We varen over van Cairnryan naar Larne, een plaatsje vlak boven Belfast.
We rijden langs de kust naar Ballycastle waar we in een vliegende storm de tent proberen op te zetten, dat lukt dus niet. Daarom laten we de aanhanger maar staan en gaan met de motor naar een wat verderop gelegen bezienswaardigheid. Een touwbrug boven zee. Ongeveer 20m lang en 30m boven zee.Die werd daar vroeger, zo’n 300 jaar geleden, gemaakt door vissers die via die brug naar een eiland gingen om van daar op zalm te vissen.

Nu is het alleen maar een toeristische attractie, maar wel een belevenis om er over heen te lopen naar het eiland. Daar heb je weer prachtig uitzicht over zee en zie je duizenden meeuwen die nestelen op de klippen.

Tegen de avond ging de wind liggen en konden we de tent opzetten zodat we toch weer normaal konden slapen.
De volgende dag was het prachtig weer en gingen we vroeg op pad naar de “Giants Causeway” dat is een natuurfenomeen dat werkelijk geweldig is.
Het is een tijdje terug, (paar miljoen jaar) gevormd door vulkaanuitbarstingen en het daarop weer afkoelen van de lava. Door allerlei oorzaken werden veelhoekige ( 5,6,7 hoeken) stenen gevormd die daar in allerlei maten en formaties bij duizenden liggen.

Je moet het gezien hebben, het is echt heel bijzonder.
We rijden door naar Londonderry waar we de stad bezoeken. Erg mooi, maar nu nog steeds zie je het verschil tussen het Katholiek en het Protestantse deel. De rust is dan weliswaar terug maar de scheiding tussen de rijkere protestanten en de armere katholieken is nog overduidelijk.


De volgende dag rijden via de “coastal route” verder naar het zuiden. We passeren weer Londonderry en zien vlak na Derry de mijlen ineens weer in kilometers veranderen en de ponden worden weer euro’s. Dat is overigens het enige waaraan je merkt dat je in een ander land bent gekomen, er is verder van enige echte grensovergang geen sprake. Zie je hier als je bijvoorbeeld naar Duitsland gaat nog borden met “Deutschland”, in Ierland merk je er dus helemaal niets van. Na heel wat prachtige mijlen en kilometers komen we na wat zoeken op een camping genaamd “Tramore Beach Caravan & Camping park” die pal aan zee in de duinen ligt. Erg fraai en een mooi uitgangspunt voor een mooie tocht in de omgeving, dat doen we dus de volgende dag en we komen na verschrikkelijk mooie wegen en uitzichten aan bij de klippen van Slieve league. Loodrechte rotswanden die van duizelingwekkende hoogte afdalen de zee in. Je kunt er een prachtige wandeling maken vanwaar je een waanzinnig uitzicht hebt, aan de ene kant over zee en aan de andere kant naar het land, je moet het echt gezien hebben.


We rijden weer verder en komen in Westport terecht, een leuk plaatsje waar ook een camping is. We gaan er even kijken maar besluiten vanwege de enorme drukte toch een paar mijl terug te gaan.
We rijden door de stad terug en zien voor ons een Nederlandse 1800 rijden, we kunnen niet groeten want het is te druk en hij slaat af waar wij doorgaan.
Een mijl of 10 bij Westport vandaan, in de buurt van Bellyvary komen we op een camping waar we een rode aanhanger zien staan. Ik zeg tegen Els dat die volgens mij bij de goldwing hoort die we even daarvoor zagen. We zetten de tent op en als we lekker aan een bakkie zitten horen we het bekende geluid van een snorrende 1800 dichterbij komen.
En ja hoor de 1800 van zojuist komt het erf op. Er stapt een man af die direct naar ons toekomt met een brede smile op z’n gezicht.
Het bleek ene Cor te zijn uit Waalwijk en onder het genot van een bakkie hebben we gezellig met elkaar zitten bomen en dankzij de tips van Cor die al jaren in Ierland komt hebben we de omgeving goed kunnen verkennen.

Vanuit Bellyvary gaan we weer verder en komen via allerlei slaperige kustdorpjes en de nodige wegen waarop je als motorrijder alleen maar kunt genieten in Doolin terecht. Onderweg ons verbazend over de soms prachtige huizen van een formaat en staand op een stuk grond waar hier in Nederland een complete wijk op gebouwd zou worden. Wat ook opvalt is dat bijna elk dorpje een bloemenzee is, werkelijk voor duizenden euros worden dorpen aangekleed met hanging baskets met daar in de mooiste bloemen.
Voordeel is dat ze de handel geen water hoeven geven want met de regenbuien zit het in Ierland wel snor.

Net buiten Doolin staan we op een camping met uitzicht op de Cliffs of Moher. De dag na aankomst besluiten we vanwege het prachtige weer niet naar boven te rijden maar met een bootje, dat bijna vanaf de camping vertrekt, naar de kliffen te varen.
Ik heb het al een paar keer gezegd maar ook nu weer, je moet het zien. Werkelijk schitterend, loodrechte rotswanden van ongeveer 200m hoog met daarvoor een losstaande rots in zee waarop werkelijk honderden meeuwen zitten die een geluid produceren waarvan je geen idee hebt. Erg mooi om te zien en te horen.



De dag van vertrek is het behoorlijk regenachtig dus besluiten we de ruim 260 kilometer naar Dublin via de snelweg te doen.
Dat is geen verkeerde keus want het regent bijna de hele weg, maar, dat weten we natuurlijk, als je kunt blijven rijden dan wordt je op een wing nauwelijks nat.
In Dublin een camping gezocht net buiten de stad, nadat we ons gemeld hebben wordt het gelukkig droog en breekt de zon weer door dus kunnen we op ons gemak de tent weer opzetten en eens bekijken wat we de dag erna allemaal willen bekijken.
De volgende dag met de bus naar het centrum en daar uren door de stad gezworven.
Het gaat te ver om alles te beschrijven wat er te zien is maar wij vonden Dublin zeker de moeite waard. Als je daar door de smalle straatjes van de wijk Temple Bar loopt dan ga je echt 100 jaar terug in de tijd, terwijl aan de andere kant van de rivier de Liffey weer heel moderne gebouwen staan met de mooiste warenhuizen en allerlei speciaalzaken.

Erg afwisselend dus.het vermelden waard zijn ook nog de o’Connelbridge, dat is de enige brug ter wereld die breder is dan hij lang is, en de halfpennybridge, een stalen voetgangersbrug waar vroeger een halve penny moest worden betaald om de brug te mogen passeren. Nu maken veel verliefde stelletjes die elkaar eeuwig trouw beloven een hangslotje aan de brug vast als teken van hun liefde.


Moe van het slenteren keren we met de bus terug naar de camping om de volgende dag te vertrekken naar Larne, ons vertrekpunt van 12 dagen geleden.
Na een nachtje op een camping in de buurt van de haven gaan we de volgende dag aan boord van de boot die ons in twee uur weer terug brengt naar de mijlen en de ponden van Schotland.
Daar aangekomen rijden we langs Hadrians Wall, dat zijn overblijfselen van de meest noordelijke grens van het Romijnse rijk van keizer Hadrianus, deze muur liep van kust naar kust dwars over engeland vlak bij de Schotse grens. Een behoorlijk stuk bestaat nog steeds, en is te bekijken.

Bij het plaatsje Hoddom, in de buurt van Gretna green, komen we op een kasteelcamping terecht (Hoddom Castle) waar we voor de laatste keer ons tentje opslaan.

De dag erna breken we met schitterend weer het spul weer op en kunnen alles droog inpakken. Op ons gemak rijden we daarna de laatste ongeveer 80 mijl naar Newcastle waar we om een uur of 3 aankomen en direct kunnen aansluiten in de rij wachtenden voor de boot die ons weer naar IJmuiden zal brengen.



Na vertrek genieten we van een overheerlijk dinerbuffet waarna we redelijk vroeg onze “kooi” opzeken zoadat we de volgende ochtend weer fris en fruitig om een uur of half 9 de contouren van de hoogovens kunnen zien opdoemen.



Om ca 10 uur ligt de boot weer aan de kade en om half 11 zetten we het rubber weer op Nederlandse bodem.
Een kleine 3 kwartier later steken we sleutel in de voordeur om even later begroet te worden door een zwaar beledigde kater die het maar niets vond dat we zo lang weg waren.

We kunnen terugkijken op een meer dan geslaagde vakantie, met, voor Schotse en Ierse begrippen, behoorlijk goed weer. Natuurlijk hebben we regen gehad maar op de momenten dat het echt belangrijk was hadden we een zonnetje of was het alleen maar bewolkt.
Verder is de wing, zoals een oude baas bij een tankstation zei, “a migthy fine piece of machinery”, we hebben ruim 4300 kilometer onder de bandjes door laten glijden en het enige dat het ding nodig had was benzine en één maal een beetje lucht in de banden.
We hebben ook alleen maar vriendelijke mensen ontmoet, op elke camping (13 stuks) hebben we wel iemand gesproken die over de motor begon, en vroeg waar we heen gingen of vandaan kwamen.
Een wing is al redelijk bijzonder maar een motor met een aanhanger heeft menige voorbijganger een nekhernia bezorgd.
Ook het aantal foto’s dat van de combi gemaakt werd had een klein fortuin op kunnen leveren.

Het is alles bij elkaar nog een heel verhaal geworden, maar ik hoop dat jullie een beetje een indruk gekregen hebben van al het moois we gezien hebben.
Zowel Schotland als Ierland zijn beiden prachtige landen en geweldig om mmet de motor doorheen te toeren, maar toch heeft Shotland bij ons de voorkeur want dat is net even ongerepter en , vooral, rustiger. zeker in het hoge noorden.
Eigenlijk kan ik alleen nog maar zeggen, als je in de gelegenheid bent moet je echt naar die landen toe, de ongerepte natuur, de prachtige vergezichten en de mensen, het is iets wat iedereen gezien moet hebben.

Groet, Wingryder
Love to ride a goldwing!!!!

skye:
Leuk verslag hoor, ook van het Ierse stuk. Leuk om te weten van die dolfijnen daar bij de camping in Rosemarkie. Wij hebben deze zomer ook een stuk hetzelfde gereden als jullie, die route naar Durness en het stuk langs de westkust naar beneden.

Erwin:
Man, wat een heerlijk verslag om te lezen...Heb hier enorm van genoten.
Ben blij dat je schotland toch verkiest boven ierland, want het is echt een rustig, mooi land om te verblijven.
Wij hebben het genoegen er de laatste 4 1/2 te wonen (Nairn 18 mile ten ooste van Inverness) en genieten nog elke dag.
Hoop dat jullie vaker zo'n mooie tour komen maken.
Groeten. :vlag

Sandra:
Wat zullen jullie een fijne vakantie gehad hebben Wingryder.

Het spat echt van de foto's en je verslag af! Je hebt in ieder geval weer een mooie ervaring om op terug te kijken en ik zag nog enkele bekende plaatsen voorbij komen  :) :). Zo ben ik afgelopen juni ook in Portree geweest en ook het eiland Kerrera hebben wij bezocht. Ik ben druk bezig met de blog van mijn reisverslag....als hij klaar is plaats ik hier op het forum wel ergens de link!

Jessy:
Leuk verslag ,ook de foto's  :icon_thumleft:

Op de weg naar Staffa zwommen ook dolfijnen met de boot mee  ,het was de eerste maal dat we ze in hun natuurlijke omgeving zagen . We waren  heel blij dat we zoveel geluk hadden om ze zo dicht te zien .

Mooie reis ,leuk met de foto's van Ierland erbij !

Navigatie

[0] Berichtenindex

[#] Volgende pagina

Naar de volledige versie