Bijna (weer) zover maar toch bang...

[McHenk]

...en 29 april komt er een groep van 12 personen voor een lang weekend hier...

Wow - nee die zou ik ook niet allemaal kwijt kunnen!! Sterker nog - m'n moeder moet zelf al in een B&B, sinds haar kleindochter de logeerkamer in beslag heeft genomen  !

Als er meer familie of vrienden langskomen, dan huur ik meestal een appartementje voor ze, da's goedkoper per persoon.
.

[Sinie]

Hee Henk dat is wel handig dan een appartementje huren en inderdaad voordeliger. Zelf kan ik wel 2 mensen laten overnachten hier maar als ik meerdere personen overkrijg hebben we een heel goed B&B voor hun bij goede vrienden van ons waar ze ook een echt warm thuisgevoel hebben.
Ik heb voor het hele weekend dat de 12 personen hier overkomen ook een heel programma gemaakt wat we allemaal zoal gaan doen. Keuze zat hier en vervelen is er niet bij. In mei ga ik zelf nog heerlijk een weekje Nederland doen en combineer het met een concertbezoek in Arnhem naar Marco Borsato, en natuurlijk weer even mijn koffer goed aanvullen met lekkere dingen van Nederland...zalig.
Denk dat je moeder ook wel verknocht nu is aan Scotland als ze zovaak overkomt en kan het me ook heel goed voorstellen hoor dat ze haar kleinkind graag wil zien.

Groetjes Sinie

[Esther]

Dag allemaal,

Afgelopen week ging het ineens allemaal heel snel. Ik had een gesprek in Glasgow en nog dezelfde middag werd me een baan aangeboden. Een leuke baan waar ik erg enthousiast van word. Maar ook een baan die me op een flink zijspoor zet van mijn carrière tot nu toe. Niet erg, als verhuizen naar Schotland de juiste keuze blijkt te zijn! En daarin zit nu juist de crux...

In 2005 ben ik naar Glasgow ge-emigreerd. Ik zat niet zo lekker in mijn vel, heb hals over kop mijn spullen gepakt en niet gerealiseerd waar ik aan begon. Na een 'rocky' start werkte ik binnen een jaar weer voor een Nederlandse werkgever vanuit Schotland, een half jaar later moest ik steeds regelmatiger voor werk naar NL en nog een jaar later ben ik terug verhuisd naar NL. Ik voelde me gespleten door heimwee en ondanks dat mijn Schotse partner niet mee kon, ben ik terug gegaan.

Maar, de liefde blijkt sterk! Nog altijd samen en nog altijd op zoek naar het juiste stekje voor ons allebei. Mijn partner heeft inmiddels ook NL een kans gegeven maar ook dit was geen succes. Dus, dacht ik 5 maanden geleden, dan ga ik het nog een keer daar proberen! Maar nu goed voorbereid. Dwz, een baangarantie in SL voor de overtocht, geen administratieve losse eindjes achterlaten en goed realiseren waar ik aan begin. En nu valt alles op z'n plaats maar grijpt de angst me ineens naar de keel!

Zijn er emigranten op dit forum die last hebben (gehad) van heimwee? En hoe zijn jullie daarmee omgegaan?

...kon ik maar heel eventjes in de toekomst kijken... 

Beste Ellen,

wat heb je te verliezen??? Je zit nu beter in je vel dan destijds, je staat anders in het leven waarschijnlijk en je gaat beter voorbereid naar Schotland.... Als het dit keer niet lukt dan weet je in ieder geval dat je het ECHT geprobeerd hebt toch... Heel veel sterkte met je beslissing!

Gr.Esther

[Driekje]

Ha Ellen,

Wij zijn 5 jaar geleden geemigreerd. Geen moment spijt of heimwee gehad. Voor ons is de enige moeilijkheid de taal en dat maakt ons op sommige momenten weleens wanhopig. Dusdanig dat wij ons afvragen of, als we nog ouders worden, om die reden terug moeten. Maar ik weet nu al dat ik met pijn in mijn hart Schotland en kinderen en kleinkinderen zal verlaten. Wij waren 61 toen wij emigreerden, met alleen wat school-Engels in onze bagage. Iedere dag besteden we een uurtje aan Engels leren (wanneer we geen gasten hebben). Het gaat echter heel langzaam. Wij werken hier niet en spreken in het gezin van mijn zoon Nederlands. Onze Schotse schoondochter heeft een jaar in Nederland gewoond en heeft goed Nederlands leren spreken. Zij wil het Nederlands bijhouden en ook dat de kinderen Nederlands leren, dus spreken we daar Nederlands. (Overigens: het beviel onze schoondochter niet in Nederland en daarom de keus gemaakt weer terug te gaan naar Schotland). De gewone conversatie met buren, in de winkel etc. verloopt redelijk, maar het zakelijk telefoneren heeft ons al heel wat stress bezorgd. Voor het overige vinden wij het heerlijk in Schotland!

[Roald]

Driekje, is het voor jullie geen optie om bij het gezin van jullie zoon deels Engels te spreken ? Zo kan jullie schoondochter haar Nederlands bijhouden, en jullie het Engels opkrikken. Mooi dat schoondochter en kleinkinderen zo het Nederlands bijhouden, maar gaat het niet een beetje ten koste van jullie Engels ? Al zou je maar de helft van de tijd Engels praten - dat is al heel wat meer dan nu.

Voor hun kinderen gaat overschakelen denk ik moeiteloos: ze spreken beide talen immers vloeiend. Misschien kunnen jullie de kleinkinderen uit Engelse boekjes voorlezen, of samen kranten/tijdschriften doornemen, en dan aan hen vragen of ze bepaalde dingen kunnen uitleggen. Ik ken een stel waarvan zoon met zijn Spaanse partner in Spanje woont; zijn dochter / hun kleindochter leert hen spelenderwijs Spaans. Zoiets.

Zoals je zelf al zegt: het zou zo jammer zijn als je het land weer zou moeten verlaten (ook voor hun gezin); dus ik zou zeggen: zet de kleinkinderen - en ook jullie schoondochter - in. Maar misschien doen jullie dat al.

Een minder serieuze noot: wat over het algemeen goed werkt om de taal te leren, is een partner die die taal als moedertaal heeft. Maar dat is voor jullie misschien een wat al te drastische methode

[Roald]

Of is juist het spreken / verstaan het probleem, en niet zozeer lezen. Dan de deur uit en erop uit; zoals jullie al aan vrijwilligerswerk doen meen ik. Clubje, vereniging ? Muziek, dansen ? Beetje bijklussen: gras maaien, schilderen, en dan kopje thee nadien enzovoort. Belangenvereniging van het een of ander ? Enzovoort enzovoort.

[ellen mac haggis]

Hi Driekje,

Wat heerlijk dat je de kleinkinderen zo dichtbij hebt! Mijn partner en ik hebben (nog) geen kinderen en ik weet nu al dat mijn moeder om de haverklap langs zal komen als het zover is. Ik heb een zus en neefje in Guatemala en mijn moeder begon op haar 67ste aan de Spaanse taal om daar met mijn schoonbroer's familie te kunnen praten. Spaans met handen en voeten maar ze komt een heel eind!

Gelukkig sprak ik al vrij goed Engels en moest ik vooral aan het 'Schots' wennen. In het begin had ik ook moeite met instanties bellen maar nu geneer ik me er al lang niet meer voor om een keer (of drie keer ) te vragen om de vraag te herhalen of uit te leggen. En goede tips van Roald! Doen is leren

...nog 2 dagen en dan rijden we naar IJmuiden...

[Driekje]

Ha Roald en Ellen,
Dank jullie voor jullie adviezen.
Onze kleindochter spreekt soms wel Nederlands tegen ons, maar voornamelijk toch wel Engels. Dat levert voor ons wel op dat wij door haar onze luistervaardigheid wel vergroten. Wij spreken dan weer Nederlands terug, zingen Nederlandse liedjes en lezen Nederlandse boekjes voor. We leren van haar ook Engelse liedjes. Ze doet ook haar best om een synoniem te vinden wanneer wij een woord niet begrijpen. Het is prachtig om te zien hoe zij haar best doet om het ons duidelijk te maken. Zelf gaat ze 1 1/2 uur in de week naar de Nederlandse school in Cults. Het Engels lezen gaat voor ons nog het beste. Wij kijken uitsluitend Britse TV met ondertiteling. We gaan ook wel naar de bioscoop en dan is er vaak geen Engelse ondertiteling. Dan worden we weer wat meer gedwongen om te luisteren. We komen langzaam aan wel verder, maar het probleem zit in instanties bellen, maar misschien moet ik daar wat laconieker mee omgaan, zoals Ellen schrijft.
Tja, en op zoek naar een Engels-sprekende partner: ook een idee. Geldt dat voor zowel Henk als mij? Kan gezellig worden.

Ellen, een heel goede reis en aankomst naar en in Schotland! Heel veel geluk!

[McHenk]

Wij waren 61 toen wij emigreerden, met alleen wat school-Engels in onze bagage.

Hallo Driekje,

Wat goed zeg om zoiets "op jullie leeftijd" nog te doen, en wat een avontuur! Ik kan me goed indenken dat de taal voor jullie best heel moeilijk is. Engels was voor mij altijd de enige buitenlandse taal waar ik goed gevoel voor had, maar toch ook voor mij was het in het begin (toen 28 jaar oud) heel eng om het echt aldoor en overal te moeten gaan spreken. Vooral vreselijk nerveus tijdens gesprekken bij uitzendbureaus e.d.!

Maar, alles went en toen ik begon te werken hier begon ik pas echt te leren. Dat is, zoals iemand anders al zei, denk ik dus ook het probleem voor jullie. Als je nog werkt en constant tussen Engels sprekende mensen bent dan moet je wel. Dan begin je langzaam te wennen aan alle verschillende accenten en leer je woorden die je nooit op school geleerd zou hebben. Een kompleet andere taal dan school-Engels eigenlijk!

Mijn moeder, die ons hier regelmatig bezoekt, heeft ook maar een paar jaar Engels gehad op school (60+ jaar geleden) en voor haar is het dus ook best moeilijk, met een schoondochter die maar een klein beetje Nederlands spreekt en een kleindochter die Nederlands wel verstaat maar in het Engels terug spreekt! Ik probeer wel zoveel mogelijk Nederlands tegen mijn dochter te praten, maar compleet omschakelen van Engels naar Nederlands als ik 's avonds thuis kom na m'n werk, dat gaat ook niet. Het is jammer dat wij niet Nederlands de voertaal kunnen maken thuis.

Ik denk inderdaad dat voor jullie om de taal echt goed te leren, jullie veel moeten mengen met de locale bevolking. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar misschien zijn er inderdaad clubs of verenigingen waar jullie naartoe kunnen gaan of vrijwilligerswerk wat jullie zouden kunnen doen? Af en toe werken in een charity shop bijvoorbeeld? Dan soort inzet wordt natuurlijk altijd erg op prijs gesteld en mensen zullen vast hun best doen om op hun beurt jullie te helpen!

Veel succes ermee in ieder geval en ik hoop dat jullie hier zullen kunnen blijven!

 

[Driekje]

Ha McHenk,
Inderdaad een avontuur, maar vooral een heel erg leuk avontuur. Ik had het niet graag willen missen. Leuk, jullie hebben net zo'n situatie als mijn zoon. Ook hij vindt het heel moeilijk om thuis Nederlands tegen de kinderen te praten, terwijl hij met zijn vrouw Engels spreekt. Hij leest wel Nederlandse verhaaltjes voor.

Ik probeer wel zoveel mogelijk te mengen met de bevolking. Van het begin af aan ben ik vrijwilligerswerk gaan doen in het bejaardencentrum: thee en koffie schenken tijdens de coffeemorning; meegaan als begeleiding in het busje naar allerlei leuke uitjes, waardoor ik dus allerlei restaurantjes heb ontdekt en met Kerst geleerd heb wat een Pantomime was (ik dacht: "dat is makkelijk daar wordt niet bij gesproken", tot ik ontdekte dat een Pantomime iets totaal anders is dan in Nederland. Geweldig leuk, ben er helemaal aan verslingerd geraakt); ik ben lid van een boekenclub, waardoor ik ook verplicht ben iedere maand een Engels boek te lezen en te bespreken. Ik heb ook een Schotse vriendin hier. Met de buren is het ook regelmatig een praatje maken. Dat gaat dus allemaal wel.

Mijn onzekerheid betreft alleen het contact met instanties e.d. en het feit dat met het ouder worden de vaardigheid in de vreemde taal vaak weer gaat verminderen. Wij hebben vorige week een nieuwe auto gekocht (eindelijk met het stuur aan de goede kant). Gelukkig is mijn zoon een aantal keren mee geweest, anders had ik echt niet al die paperassen en voorwaarden e.d. begrepen en was het: "God zegen de greep", geweest. Zo hebben wij ons huis ook gekocht. Vertrouwden maar op de solicitor. Op het moment van kopen was net ons 1e kleinkind geboren en val je het gezin al helemaal niet lastig. Er ontstonden af en toe wel grappige en verwarrende situaties. Nu leuk om telkens weer op te halen.

Dank voor je meeleven en jullie ook veel succes!

[McHenk]

Ha McHenk,
Inderdaad een avontuur, maar vooral een heel erg leuk avontuur. Ik had het niet graag willen missen. Leuk, jullie hebben net zo'n situatie als mijn zoon. Ook hij vindt het heel moeilijk om thuis Nederlands tegen de kinderen te praten, terwijl hij met zijn vrouw Engels spreekt. Hij leest wel Nederlandse verhaaltjes voor.

Ik probeer wel zoveel mogelijk te mengen met de bevolking. Van het begin af aan ben ik vrijwilligerswerk gaan doen in het bejaardencentrum: thee en koffie schenken tijdens de coffeemorning; meegaan als begeleiding in het busje naar allerlei leuke uitjes, waardoor ik dus allerlei restaurantjes heb ontdekt en met Kerst geleerd heb wat een Pantomime was (ik dacht: "dat is makkelijk daar wordt niet bij gesproken", tot ik ontdekte dat een Pantomime iets totaal anders is dan in Nederland. Geweldig leuk, ben er helemaal aan verslingerd geraakt); ik ben lid van een boekenclub, waardoor ik ook verplicht ben iedere maand een Engels boek te lezen en te bespreken. Ik heb ook een Schotse vriendin hier. Met de buren is het ook regelmatig een praatje maken. Dat gaat dus allemaal wel.

Mijn onzekerheid betreft alleen het contact met instanties e.d. en het feit dat met het ouder worden de vaardigheid in de vreemde taal vaak weer gaat verminderen. Wij hebben vorige week een nieuwe auto gekocht (eindelijk met het stuur aan de goede kant). Gelukkig is mijn zoon een aantal keren mee geweest, anders had ik echt niet al die paperassen en voorwaarden e.d. begrepen en was het: "God zegen de greep", geweest. Zo hebben wij ons huis ook gekocht. Vertrouwden maar op de solicitor. Op het moment van kopen was net ons 1e kleinkind geboren en val je het gezin al helemaal niet lastig. Er ontstonden af en toe wel grappige en verwarrende situaties. Nu leuk om telkens weer op te halen.

Dank voor je meeleven en jullie ook veel succes!

Ha ha - hoor mij nou met m'n goeie raad Driekje! Jij hebt helemaal geen tijd voor nog meer bezigheden  !!

[Driekje]

Er is sprake van progress! Ik zit net te luisteren naar 60-er, 70-er jaren muziek (Engelstalig) en besef dat ik nu begrijp wat er gezongen wordt. Vroeger humde ik maar wat mee met de meest vreemde woorden. Er gaat een wereld voor me open!

[Roald]

Zo te horen timmeren jullie al flink aan de weg, dus een andere partner is misschien niet meteen noodzakelijk .

Het zijn begrijp ik de instanties. Daar zou inderdaad jullie zoon je mee kunnen helpen (en dat doet ie ook), en als het zo uitkomt wil ik ook wel eens inspringen, hoor. Als je een instantie belt - bijvoorbeeld water, electra of BT - dan zou je zo gauw je iemand te spreken krijgt kunnen vragen of er ook een Nederlander werkt - die vind je immers overal ! - en of je die dan kunt spreken. Of een Duitser; redden jullie je een beetje met Duits misschien ?

Verder kun je bij dat soort clubs ook vaak iemand toevoegen aan je 'account', wat inhoudt dat je die persoon machtigt namens jou te bellen en beslissingen te nemen. Het is dan vaak ook al goed als die persoon belt met jou ernaast. Kun je tijdens het gesprek vragen stellen of even overleggen.

Domweg een paar keer vragen als iets je niet duidelijk is is niets mis mee; doe ik ook. Komend weekend ga ik een motor van iemand overnemen, en ik moet nog even uitzoeken waar ik qua papierwinkel op moet letten. Ik ga kijken op de site van de DVLA, maar als het er niet op staat of dat is me niet duidelijk, ga ik het een kennis vragen.

Jullie spreken beter Engels dan menig Brit een vreemde taal, en van wat jullie als matig Engels beschouwen zijn zij vaak al erg onder de indruk ! Mijn indruk is dat jullie het prima doen !  

[Driekje]

Dank Roald voor je adviezen, complimenten en je aanbod!

Ik heb nu het idee dat dit draadje teveel naar mij gericht wordt, terwijl het het draadje van Ellen is.
Dit alles om Ellen een hart onder de riem te steken!

[ellen mac haggis]

En dat doen jullie zeker Driekje! Ook ervaringen van anderen zijn erg leerzaam en fijn om te lezen

[McHenk]

Jullie spreken beter Engels dan menig Brit een vreemde taal...

...en veel Nederlanders spreken so-wie-so beter Engels dan menig Brit!! 
.