Dag 5 (24-05)
Vannacht was onze laatste nacht in de caravan. We gaan vandaag richting Haverfordwest, waar we 4 nachten in een B&B zitten.
Als we vanmorgen naar buiten kijken schijnt de zon. De zee ziet er iets ruiger uit als gisteren. Ook de weersvooruitzichten voor vandaag zien er goed uit. Er staat bijna geen wind.
We besluiten om een boottocht te gaan maken naar het eiland Grassholm. Op dit eiland broeden jan-van-genten.
Iets over half 9 laden we de laatste spullen in de auto en deponeren we de sleutels van de caravan in de brievenbus bij de receptie. We kunnen op pad richting het zuiden van Wales.
Als het 9 uur is geweest bellen we met het bookingscentre van de bootrederij. Er wordt vandaag gevaren naar Grassholm en er is nog plaats aan boord, dus we kunnen mee.
De creditcard gegevens worden genoteerd en we staan op de passagierslijst. Hopelijk gaan we een paar mooie foto's maken.

Na goed 2 uur rijden zijn we bij de parkeerplaats bij de haven. Ruim op tijd voor de afvaart. We kijken of we ergens wat kunnen eten, maar dat blijkt niet mogelijk. Er wordt geadviseerd om terug te rijden naar het laatste dorpje. Daar is een kleine supermarkt, waar we wat kunnen kopen.
De supermarkt is snel gevonden. We kopen wat fruit en sandwiches. Na de boodschappen gaan we terug naar de haven.

De zee ziet er vanaf land wel golvend uit. Hopelijk is het op zee niet al te erg.
Rond kwart voor 1 komt er een zodiac de baai ingevaren. We kijken elkaar aan, moeten we hiermee de zee op?? Nou ja, we hebben betaald, dus we gaan. Gelukkig, het blijkt niet onze boot te zijn. We hebben bij een andere firma geboekt. Opgelucht halen we adem. Er komt nu net een ander bootje de baai ingevaren.
Dit is het bootje waar wij de zee mee opgaan.
Als we op de boot zitten, schommelt hij al aardig heen en weer. Buiten de haven zal het vast wel beter worden. Iets na 1 uur varen we de haven uit. De golven bonken aardig tegen het bootje op. We zijn blij dat we onze jassen hebben aangetrokken. Het is aardig fris op zee en het waait ook harder dan op land. Ik kijk maar naar de horizon, het beste wat je kan doen om niet zeeziek te worden.
Na een goede duik met het bootje in de golven, geeft de schipper aan, dat we in een rustiger stroming komen. En inderdaad de zee is rustiger. Het stuk wat we hebben gepasseerd, tussen het vaste land en het eiland Skomer, is onstuimig doordat er 2 stromingen bij elkaar komen. De warme uit het zuiden en de koude uit het noorden. We zien nu ook vogels vliegen en al snel zien we de eerste puffins.

We laten het eiland Skomer achter ons liggen en beginnen onze boottocht naar het eiland Grassholm. Grassholm ligt 13 km uit de kust. De zee wordt onstuimiger. De golven weten de boot wel te vinden. Ik hou mijn blik op de horizon gericht, af en toe vang ik een blik op van het eiland Grassholm. Wat is het nog ver weg... Na een uur varen zijn we over de helft en zien we de eerste jan-van-genten. Ik heb het gevoel, dat er steeds neer witte koppen op de golven komen. Hoe dichter we bij Grassholm komen, hoe erger de golven worden. Dus blijf ik naar de horizon staren. Mijn man voelt zich ook niet echt happy.
Bij het eiland aangekomen, schiet ik in het wilde weg maar een paar foto's. Het is zo moeilijk om het eiland op de foto te krijgen, als de boot zo op de golven danst. Het is bijna niet te doen, je maag rustig houden en een foto maken.

Nee, het boottochtje is nu niet leuk meer. Ik heb spijt, dat we hier vandaag voor hebben gekozen.
We kunnen niet om het eiland heen varen door de onstuimige golven. Iedereen aan boord wordt steeds stiller en witter.


De schipper draait de boot en begint aan de terugweg. Een paar mensen aan boord hebben hun maaginhoud al in een emmer gedeponeerd. Wij houden onze maaltijd, gelukkig, binnen.
Soms hebben we het gevoel, dat de boot omslaat. Zo deinen we op de golven. Een vrouw aan boord
glijdt over het dek naar de andere kant, gelukkig komt ze goed terecht.
Als we ons niet zo beroerd voelden, dan was het een prachtig gezicht, al deze vogels, die rond de boot vliegen, in het water zwemmen en bovenop de rots zitten.
Op Grassholm broeden 39.000 paren jan-van-genten, dat zijn er ongelooflijk veel.
We zijn nog maar net aan de terugweg begonnen als een grote golf over de achterkant van de boot slaat. Ik krijg de volle lading. Mijn man is net achter de stuurhut gaan zitten, dus hij is droog. Niet lang hierna volgen er nog een paar golven. Mijn man heeft mijn camera al aangepakt. Hij is nat. Nu maar hopen, dat hij niet kapot is.
Door de laatste golven ben ik helemaal nat. Het water druipt langs mijn lichaam. Ik ben tot aan mijn ondergoed nat. Ik durf me niet te verplaatsen, bang dat mijn maaginhoud in de zee verdwijnt. Al klappertandend zit ik op het bootje, mijn blik op de horizon gericht en mijn hand stevig aan de reling vast. Ik voel me heel erg zielig. Mijn man heeft medelijden met mij.
Na een uur varen komen we bij het eiland Skomer en wordt de zee rustiger. Ik durf me nu te verplaatsen, zodat ik wat uit de wind zit. Ik voel me langzaam aan beter worden, nog niet goed, maar wel beter.
De schipper raadt me aan om in de stuurhut te gaan staan, omdat ik zo koud ben.
Van hieruit kan ik mooi naar het eiland Skomer kijken en over de zee. Hier zien we ook weer puffins en andere zeevogels. We varen met de boot nog langs een broedplaats van verschillende vogels.
Op het eiland Skomer zijn ongeveer 6000 broedende paren van puffins. Aan het eind van het seizoen zijn er ongeveer 16.000 puffins op het eiland.

De schipper vertelt, dat het nog maar de vraag is of er de komende dagen boottochten naar het eiland worden gemaakt. Door de noordenwind is het niet mogelijk om op het eiland te komen. Dat wordt de komende dagen het weer in de gaten houden.
Nu komt er nog een lastig stuk om te varen. Door het opkomende water is de stroming nog erger. Gelukkig kan ik nu vanuit de stuurhut zien, waar we heen gaan. Tien minuten lang bonken we door de golven. Verschillende passagiers krijgen een nat pak. Gelukkig komt het land steeds dichterbij.
Eindelijk zijn we bij de steiger. Door de hoge golven is het bijna niet te doen om op de steiger te klimmen. De eerste dame die van boord gaat, valt languit op de steiger. Met moeite lukt het ons om aan wat te komen. We helpen de gevallen vrouw, verder aan land. Ze heeft zich niet verwondt.
Blij met vaste land onder onze voeten en 60 pond armer, gaan we naar de auto. Gelukkig liggen er droge kleren in de auto dus ik ga me snel omkleden. Als ik omgekleed ben, drinken we een bakkie. We komen langzaam aan op temperatuur.
Het wordt tijd om richting de B&B te gaan. Een half uur later zijn we op onze bestemming en worden we vriendelijk ontvangen. De kamer is netjes en we hebben onze eigen badkamer.
Het duurt, dan ook niet lang voordat ik onder de douche staat, heerlijk, hier knapt een mens van op.
Om 7 uur gaan we eten in de plaatselijke pub. Het eten is lekker.
Om 8 uur zijn we terug in de B&B, waar we bijkomen van onze spannend avontuur op zee.
Het weer was vandaag zonnig, 18 C met een onstuimige zee.