My First Thistle Camp, een (klein..) verslag

[Sas.]

Tja, hoe moet ik beginnen? Een passende titel zou zijn
Thistle Camps: the 12-bottles-of-gin,4-bottles-of-whisky,28-boxes-of-wine-and-28-cans-of-lager-tour to Iona

Maar bij aankomst was er meer dan het uitladen van de drankvoorraad die vakkundig was aangeschaft in de goekopere winkels op het vasteland van Mull! Er waren afschuwlijke hekwerken waardoor de dorpswinkel regelmatig koeien in de voortuin had staan en het schuilgebied van de Corncrake vertrapt werd, er was een hoekje met informatieborden waar bejaarde bezoekers aan het eiland vaak struikelden over de stenen die uit de grond staken, een zeer gevaarlijke voetgangersoversteek over een beekje achter de Abbey en een grote, door de moderne mensch opgerichte, staande steen nabij de Abbey die het drukke verkeer op Iona regelmatig grote krassen op de auto's bezorgde.
(alhoewel dat alles uiteraard in het niet viel bij het consumptieve gedrag wat zich 's avonds en 's nachts afspeelde in het knusse hostel op het noordelijke puntje van Iona of in de pub van Martyr's Bay). Daarover meer.

Mijn reis begon donderdagochtend in de eerste trein vanuit Enkhuizen, waar de vissersboten uitvaarden. Het leuke van vakantie is dat sommige dingen die thuis heel gewoon zijn, in andere gebieden speciaal worden. Maar in al die jaren dat ik hier al woon, heb ik nog nooit de vissersboten uit zien varen. Zo in 'mijn eigen' haven was dat toch wel bijzonder om te zien. Vroeg op vakantie gaan is toch nog ergens goed voor!
In Amsterdam stapte ik over op de bus richting London, lekker uitwaaien in het zonnetje van Calais naar Dover.


In London moest ik 4 uur moest wachten op de bus naar Edinburgh. Mijn ticket bleek in Amsterdam niet goed te zijn uitgeprint en na het heen-en-weer hollen tussen de balies van EuroLines en National Express was mijn eerste indruk van de Londenaren dan ook zeer negatief. Niemand deed ook maar iets anders dan wijzen naar de andere balie zonder een woord te zeggen. Na een welgemeend Fuck Off mijnerzijds bleek dan toch iemand bereid om naar mijn ticket te kijken en een goed exemplaar af te drukken. Was dat nou zo moeilijk?

Uiteindelijk kwam ik 24 uur na vertrek uit Enkhuizen aan in Edinburgh. Snel naar mijn B&B in Portobello, maar natuurlijk kon ik om 9 uur 's ochtends mijn kamer nog niet in. Dus maar de stad ingegaan, de rust van de Water of Leith walkway opgezocht en wat musea bezocht. En de laatste foto van mezelf op vakantie:


Eenmaal terug op mijn kamer mijn verloren slaap ingehaald, een warme douche genomen, gewandeld over het strand, me verbaasd over de hangjongeren die mijn muziek- en kledingsmaak deelden en een half uur lang met de lokale Pakistaanse winkelhouder gemodderd om een nieuwe top-up card voor de mobiele telefoon in te stellen. Gelukkig zonder de Londonse mentaliteit, maar heerlijk op z'n Schots: relaxed en vriendelijk.

[Sas.]

De ochtend erna was het dan zover: verzamelen op Charlotte Square voor het gebouw van de NTS. Al snel bleek dat we een uitzonderlijke groep hadden: bijna de helft rookte (op 'normale' kampen rookten hooguit 2 mensen en dat was al veel, zo vertelde kampleider Jon) en niemand had een vegetarisch/veganistisch dieet. Dat werd dus elke avond vlees op het menu en maakte het koken een stuk makkelijker!
In het blauwe, knusse (lees: krappe, krakende, piepende, hortende-en-stotende) busje van Thistle Camps reden we weg en via snelweg en wat-minder-snelle-weg door werkaamheden bereikten we Oban. Hier ontmoetten we Pete, de NTS-area manager van de Inner Hebrides. Hij zou ons het hele kamp uitleg geven, onderhandelen met de locals (wat zeer handig bleek, omdat het gereeschap van TC zelf soms te wensen overliet en we een flinke korting kregen op de trip op onze vrije dag) en meedoen met de sociale activiteiten. Het weer was erg slecht: het regende en de boottocht werd, afgezien van een snel sigaretje op het natte achterdek, binnen doorgebracht. Op Mull werd het niet beter, Jon wees naar een wolk waar toch echt een berg achter moest zitten. Eenmaal bij Fionnphort aangekomen konden we met moeite Iona zien liggen. Via de schuifdeur kwam het regenwater de bus binnen. Ja, we kregen er echt zin in om een week lang buiten door te brengen! Het enige wat droog bleef, was de humor van kampgenoten Jim en Richard.

Op Iona waren de eerste missies het uitladen van de bus, het inruimen van de planken in de koelkast, de kamerverdeling (netjes de vrouwen bij de vrouwen en de mannen bij de mannen), het zetten van een paar potten thee en even uitdampen en genieten van het uitzicht vanuit het hostel (wat niet verder kwam dan laaghangende bewolking..). Daarna volgde al snel het aantrekken van de regenpakken, want Pete was vastbesloten ons in de regen alle gebieden van Iona te laten zien waar we die komende week aan het werk moesten. Lopende, uiteraard. Pete liet ons hekwerken zien, heel veel hekwerken! Gewone hekken die me nog nooit waren opgevallen, maar waar ik nu dus helemaal traumatisch van word als ik een slapgespannen gazen hekje zie. Bij een lokale crofter, hekwerk-expert van Iona en omgeving, kregen we uitleg over hoe we een goed hekwerk konden bouwen. En het moet gezegd worden: zijn hekken waren superstrak! Het weer klaarde op en naast de lokale bevolking werden we ook begroet door duizenden midges. Het flesje Skin So Soft van Jim ging gretig in de groep rond. Ondertussen, niet te vergeten, hadden we natuurlijk erg mooie uitzichten als de wolken ons Mull lieten zien.


Terug in het hostel aten we pizza (lekker makkelijk) en werden de eerste alcoholische versnapering met smaak genuttigd. Tot zover dag 1!

[Sas.]

Dag 2 begon onwennig, broodjes smeren voor de lunch, ontbijten, de thermosflessen vullen met heet water voor de tea breaks, het verdelen van de taken voor die dag. Zondag is bepaald geen rustdag op Iona. En toen was het echt zover: samen met Jim, Jon en Alice begon ik aan mijn eerste project: het ontmantelen en opnieuw spannen en timmeren van een Ionees hekwerk. Stiekum vonden Alice en ik dat we de beste plek hadden: langs de weg, met uitzicht op de Abbey en Mull. De rest van de groep ging naar een ander deel van het eiland om hekwerken rond een corncrake-gebied te repareren. Het bleef soms niet helemaal droog, maar meestal wel dus we hadden geen klagen. Jon gaf instructies en al snel hadden we het allemaal onder de knie: fencing pliers - om de oude spijkers uit de palen te krijgen, monkey strainers - om het gaas en prikkeldraad te spannen, en de safety glasses natuurlijk! Niet zo charmant, maar als we ze niet op hadden gehad waren zeker 2 mensen een oog kwijtgeraakt dit kamp.. Al snel lag het hele hekwerk om, en hadden we veel bekijks van de Abbey-bezoekers. Het enige (luidrichtige) toeristen-Nederlands wat ik die week heb gehoord, zal ik niet ook vergeten: JAAAAHAAAAN!? HEB JIJ DE CAMERA MET ZOOMLENS BIJ JE?? (herkent iemand zich hierin?). Gelukkig bleef het vee in het weiland op afstand, zodat we alle tijd hadden om aan het eind van de dag een strak hekwerk achter te laten.


Ook op de camera vastgelegd: de laatste langstrekkende regenbui! Voor de rest van de week zou het op Iona droogblijven.


's Avonds was er een run op de douches en Council Jon (zijn bijnaam om verwarring met kampleider Jon te voorkomen) en Andy maakten een voortreffelijke SpagBol. Nouja, na zo'n dag zou alles lekker gesmaakt hebben!Hierna waren we allemaal wel toe aan een stevige borrel: de gin&tonic, whisky en wijn kwam in ruime maten na het eten (SpagBol) op tafel. Dit ritueel zou zich elke avond herhalen... Buiten op de rookplek was het vooral winderig en koud, en donker, erg donker!

[Sas.]

Maandag werden we wakker met een zonnetje! Na het ochtendritueel begonne Alice, Jim en ik aan project 2: het opknappen van het stukje grond rondom de informatieborden vlakbij de ferry slip. Werkzaamheden: het graven van een ondiepe greppel om een stenen muurTJE in te bouwen en het verzamelen van zware stenen van het hele eiland om dit muurtje te realiseren. Het eindresultaat is een klein muurtje, maar ik had me nooit gerealiseerd dat dit echt een hele dag in beslag zou nemen. Vooral omdat het verzamelen van goede stenen voor zo'n muurtje erg veel tijd vergt. Gelukkig kwam Pete met zijn autootje langskarren om ons en de stenen te vervoeren. Scheelde weer een hoop gesleep met zware keien!
Een kleine impressie van deze dag:

stilleven vlak voor het grote werk


de greppel


Uitzicht tijdens de lunch, tja, dat heeft niet iedereen he 


Work in progress


Het roodborstje wat niet bij ons weg te slaan was die dag, hij/zij at zelfs uit onze hand


Het semi-eindresultaat!

's Avonds was het koken geblazen! Jon had een leuk idee: we laten de 2 Non-Scots op het kamp haggis, neeps en tatties maken. Samen met de Engelse Alice was ik dus aangewezen om te koken. De haggis was (om het iets minder bijzonder te maken) gewoon pre-fab uit de supermarkt en moesten 2 uur koken. De neeps en tatties waren nog best tricky om te maken, op een elektrisch kookstel 2 grote pannen vol tegelijk met de haggis gaar zien te krijgen vereistte een groot gevoel voor timing (en dat zonder kookwekker). Door de aardappelstamp ging uiteraard een grote klodder roomboter. Per ongeluk roerden we door de neeps, gekruid met een berg kaneel, ook een half pak roomboter, achteraf een goede zet! Normaal was dit dus niet de bedoeling geweest, maar dankzij de boter waren onze neeps het culinaire hoogtepunt van het kamp.
Aan tafel schoof ook de fotograaf die op Iona was om foto's te maken voor de Thistle Camp 2008 brochure. Ik had vooraf aan de telefoon met iemand van de NTS begrepen dat hij een Nederlander was, maar Angus sprak diep-Schots en ik vroeg eigenlijk niet verder en ging er gewoon van uit dat er een andere fotograaf gekomen moest zijn. Die avond besloten we om onze drankvoorraad niet aan te spreken, maar naar de Martyr's Bay pub te gaan. Lopende over de donkere weg van Iona hadden we geen zaklampen nodig: de sterren zorgden voor genoeg licht. Echt geweldig om de hele melkweg te zien, zonder lichtvervuiling. In de pub bestelden we de nodige Wife Beaters (Stella Artois) en onder de stralende sterrenhemel liepen we de 20 minuten terug naar het hostel. Opeens hoorde ik in perfect Nederlands naast me: geweldig he, die sterren. Bleek dat Angus toch wel Nederlands sprak, hij had een paar jaar in Nederland gewerkt! In een rare mix van Nederlands (Angus, die het wel weer leuk vond om zijn buitenlandse talen bij te spijkeren) en Engels (Sas, die maar niet kon wennen om ineens weer Nederlands te moeten praten) liepen we verder kletsend terug en ging de hele groep wederom te laat naar bed.

[Sas.]

Dinsdag, nog 1 dag te gaan voordat we onze vrije dag hadden. De tijd vloog echt! Een beetje katerig van ons pubbezoek smeerden we onze sandwiches en gingen op pas. Jim had al snel na vertrek een leuk tijdverdrijf gevonden: het verder slopen van een betonnen paal die irritant dicht langs de weg stond.


Ondertussen begonnen Richard en ik aan het zoveelste hekwerk, een karwei wat we pas op de laatste dag geklaard zouden hebben. Dit hekwerk lag naast de Village Hall, en omdat het in zo'n slechte staat was, boodt het een prima kans aan koeien om het dorp in te lopen. Dit tot grote onvrede van de locals, die het zat waren om paniekerige toeristen gerust te stellen als er weer een groep koeien was uitgebroken. Zoals op de foto te zien was het echt in erbarmelijke staat, en was ook het houtwerk aan een likje verf toe:




Vandaag stond in het teken van het slopen van het hek, maar wel zodanig dat we het 's avonds redelijk provisorisch weer in elkaar konden zetten. De grote paal die bovenaan de helling stond, moest worden vervangen omdat het ding helemaal verrot was. En dat bleek nog niet zo makkelijk: waar we ook probeerden een diep gat te graven om een nieuwe paal in te zetten, zat 30 centimeten onder de aarde de rotsige grond van Iona. Uiteindelijk, na een ochtend medderen, kwam Pete aanzetten met een lokale crofter die ons meteen een emmer cement aanbood. Dit lieten we ons niet 2 keer zeggen! De paal werd half vastgezet in het diepste gat wat we konden graven en de rest werd aangevuld met cement. Verder werken kon nu niet, eerst moest het cement harden voordat we hekwerk konden gaan spannen. Ondertussen moest Angus natuurlijk nog plaatjes schieten. Met in de handen een beitel en hamer moest ik poseren, net doen of ik druk een prachtig houtsnijwerk aan het maken was. Daarna volgde nog wat zwaar gereedschap wat we het hele kamp nog niet hadden aangeraakt, maar wat volgens Angus 'erg stoer zou staan'. En dat deed het! Voor het houten hek en een voetgangersbrug zaagde ik de rest van de middag de planken op maat. Ik had nog nooit een zaag vastgehouden, maar met wat kundige tips van Jim had ik aan het einde van de middag de techniek van het zagen helemaal onder de knie.
's Avonds aten we curry en onder de heldere sterrenhemel werd het gemekker van de schapen regelmatig onderbroken door bulderende lachbuien van de nieuw gevormde rokende hanggroep op Iona (we hadden inmiddels al een visioen gekregen van een afdeling van de Alcoholics Anonymous op Iona, speciaal voor ons).

[Sas.]

Woensdag, onze welverdiende vrije dag! Geen sandwiches smeren, geen thermosflessen vullen, maar rustig ontbijten met eieren en spek door Council Jon. Pete had geregeld dat we met een fikse korting naar Staffa konden gaan. Vanaf de pier in het dorp vaarden we richting dit indrukwekkende eiland. Al snel lieten we Iona achter ons, zo van de zee zag het er eigenlijk heel klein uit


De zee was niet bepaald rustig, dus de meeste van onze foto's waren scheef en tja, Schots dan maar.. En sommige mensen aan boord hadden behoorlijk last van de deining, maar weigerden toe te geven dat het misschien ook wel aan de alcohol van de avond ervoor kon liggen 


Eenmaal op Staffa was het rennen over de gladde basaltblokken richting Fingal's Cave, heel spectaculair zo met die golven die met luid geraas de grot in kwamen rollen. Ondertussen zat Jon te genieten van het uitzicht (en zijn kater uit te zitten), Jim was niet te beroerd om te poseren als een stoere Schot


Ook bovenop Staffa was het goed toeven, het was echt prachtig weer en voordat we de boot terug pakten, hadden we genoeg tijd om het hele eiland rond te wandelen.


De terugweg was nog humpier en bumpier dan de heenweg en al snel had iedereen last van een lichte tot zware vorm van zeeziekte, aangemoedigd door de golven die regelmatig in de boot terecht kwamen. Eenmaal terug op Iona ging ieder zijn eigen weg, sommige mensen gingen rechtdoor terug naar het hostel om te hangen, een paar fanatiekelingen planden een wandeling rondom het eiland en ik ging richting Nunnery en Abbey. Raar om zo ineens als toerist op Iona te lopen, terwijl de gebouwen van de Nunnery al zo gewoon waren geworden na een paar dagen.


De Abbey was prachtig van binnen, maar om nou vanuit Oban dit in 1 dagje te bezoeken? Nouja, het zal de hobby wel zijn van veel mensen, want het was er wederom stikdruk met dagjesmensen. Jammer, want ondanks dat je als toerist zijnde Iona waarschijnlijk wel na een dag gezien hebt, verdient dit eiland gewoon een veel langer bezoek dan 2 uur..
Na een tijdje in de Abbey rondgedoold te hebben, had ik het wel gezien en besloot eens verder te kijken dan boeketjes voor een altaar.


Buiten de Abbey waren onze werkzaamheden van de afgelopen dagen goed zichtbaar: de voetgangersoversteek en ons hekwerk van de eerste dag. Echt te gek om te zien dat je eigen werk zo veel verschil kan maken, en er zo goed uitziet!


De brug (waarschijnlijk worden de leuningen in een toekomstig kamp gebouwd)


Strakke hekwerken, ik kan er niet genoeg van krijgen! 

Na een verfrissend kopje thee terug in het hostel was er nog tijd genoeg voor een wandeling naar Dun I, het hoogste punt van Iona. Tussen de schapen was de weg naar boven snel gevonden, het uitzicht was echt super!!


Het idee om vervolgens richting de westkant van het eiland terug te lopen naar het hostel was makkelijker gezegd dan gedaan, sommige delen liepen steil naar beneden en toen ik uiteindelijk redelijk benenden stond, kwam ik in moerasgebied uit. Heerlijk joh, dat Right to Roam! Met nog een mooie lucht boven Dun I liep ik richting kust.


Nog wat fotootjes van die middag:

strand op het noorden van Iona


Het hostel (dat groene schuurtje  )


Deze steen ligt vlak naast het hostel, en is Richard's en mijn nieuwe levensmotto geworden. De bevolking van Iona leeft echt nog zo, soms tot ergernis van Pete die sommige dingen gewoon snel geregeld wil hebben voor de NTS. Maargoed, de relaxte eilandmentaliteit trekt zich daar dus niets van aan!


Het resultaat na een half Thistle Camp 

Op de avond van de vrije dag schijnt het goed Thistle Camps' gebruik te zijn om uit eten te gaan. Kwamen we dus weer in Martyr's Bay uit  , maar deze keer in het restaurant-gedeelte. Voortreffelijk eten voor ongelooflijk weinig geld, niemand had meer ruimte voor een toetje. Dat iedereen na het eten nog wel ruimte had voor een paar pints in de pub, tja... Stelletje ongeregeld 

Om half 10 liep de pub vol met locals die uit de kerkdienst kwamen. Al snel kregen we een rondje pints als dank voor ons werk, iedereen was in opperbeste stemming en alhoewel ze de kerkdeuren net uit waren, gingen de sterke verhalen en schuine moppen in rap tempo door de pub.

[Sas.]

De ochtend erna (het leek wel of per dag we later uit bed kwamen, sneller ons brood konden smeren en thermosflessen vullen) gingen we allemaal weer om 9 uur aan de bak. Donderdag was de dag van gravel! Geen nette tennisbaan-gravel, maar goed genoeg om de kuilen in de weg mee te dichten, voetpaden achter de Abbey mee te repareren en ons klusje bij de informatieborden af te ronden. Vandaag dus heel veel geschept, geracet met kruiwagens, spierballen gekweekt en ons rotgelachen om toeristen die werkelijk geloofden dat we dit werk deden omdat we dit als straf hadden opgekregen (echt waar mevrouw, we dragen deze wijde regenbroeken zodat jullie de kettingen niet kunnen zien). Maar het resultaat na deze dag mocht er zijn: iedereen bekaf, maar voldaan!
Het was niet te geloven hoe Alice en ik genoten van onze masterpiece:

Iets waar waarschijnlijk nog jarenlang elke dag toeristen op rondlopen, dit keer zonder te struikelen over vervelende, uit de grond stekende stenen. Toen we ons werk van een afstandje trots bekeken, wezen enkele bejaarden vol lof naar ons muurtje. Echt te gek!!

Ook langs de weg bij de Abbey was goed werk gedaan, de betonnen paal was inmiddels gesloopt en er was een prachtig afgemetseld muurtje ontstaan. Dat zag er echt een stuk beter uit dan dat we net aankwamen!


Na de mengelmoes van etenswaar die echt opmoesten, verenigd in een rare stoofpot die heerlijk smaakte, genoten we van een schitterende zonsondergang.


's Avonds kwamen dan eindelijk de kaarten op tafel, we speelden (onder het genot van een glaasje of veel..) tot diep in de nacht een kaartspel genaamd Bastard, een uitdrukking die tijdens het spelen dan ook vaak over tafel vloog. Tijdens de rookpauzes bleek dat rokers ook veel verstand hebben van sterren, hele sterrenbeelden werden aangewezen en tussen de langsrazende satelieten en vallende sterren door werd de hemel vakkundig geanalyseerd.

[Sas.]

Vrijdag: niet te geloven dat dit al de laatste dag is! De tijd is echt omgevlogen, waren we aan het begin van het kamp allemaal nog onervaren in het hek-werken, vandaag liepen we vol vertrouwen naar het hek bij de Village Hall om deze voor ons vertrek tip-top af te leveren. Maar eerst natuurlijk ontbijten, alle restjes op maken, dus iedereen mocht de dubbele hoeveelheid tonijnsalade mee op brood en ohja, die zakjes chips moesten vandaag ook maar allemaal op!
Het hekwerk bleek toch lastiger dan gedacht, zo op een schuine helling werken maakt het er niet makkelijker op. Maar Richard, Jim en ik zetten door, met de gedachte dat we het niet half-afgemaakt konden achterlaten. Wel hadden we vandaag verrassend veel pauzes tussendoor, de vermoeidheid hakte er ook goed in na een week lang bikkelen. Toen het hekwerk eenmaal af was, gaf dat enorm veel voldoening.

vergelijk bovenstaand hek eens met het hek wat we in het begin aantroffen, echt een hele verbetering!!


en ook het vernieuwde hout met een likje verf ziet er een stuk beter uit 

Jim en ik bleven achter om nog een hekwerk dat nergens voor diende en toch maar in de weg stond, te slopen. Richard ging de rest helpen met het laatste hekwerk. Tijdens ons gesloop werd per ongeluk het bordje van "Cnoc A Chalmain" van zijn paaltje geramd. Erg rouwig was Jim er niet over, hij vond die mensen van Cnoc A Chalmain maar een stel zeurders en ik kon niet anders dan het met hem eens zijn: de meeste locals waren enorm blij met ons werk, maar die mensen konden echt alleen maar zeuren (of we die kuilen in de weg niet meteen hadden kunnen dichten en dat we steeds in de weg liepen). Als revenge bonden we het bordje maar vast aan een paal bij de grond en deed Jim nog snel een vrome impressie


En dan, aan het einde van de dag, een groot applaus van Pete: we hadden het toch maar mooi geflikt, alle taken die gedaan moesten worden waren af! Hij had het nooit verwacht dat we zoveel werk zouden kunnen verzetten, en trakteerde ons (op rekening van de NTS) in de tea room op scones en thee. We reden terug met de rammelbus naar het hostel waar iedereen gretig een douche nam en aanviel op het laatste avondmaal: Een stoofpot van mutton (schapenvlees) van Iona. Van de croftende eigenaar van het hostel hadden we namelijk 2 grote stukken mutton gekregen als dank voor ons gedane werk aan het eiland. Bij het eten kwam Pete nog met een paar flessen wijn, geschonken door andere crofters op het eiland. Zo leuk, de mensen waardeerden ons werk echt enorm. 's Avonds was het tassen inpakken geblazen zodat alles klaar zou staan voor het vertrek de ochtend erna, en werd er, totdat alle flessen whisky, dozen wijn en blikken bier op waren, ge-Bastard in opperbeste, voldane stemming.

En de ochtend erna was iedereen een beetje stil, raar dat we Iona dat zo vertrouwd voelde, achter ons lieten. Het was echt een geweldige week geweest, een leuke groep, veel werk verzet, heel veel lol gehad en dat allemaal op zo'n mooie plek! En toen was het voor mij eindelijk tijd om echt vakantie te gaan vieren!

[liesbeth]

Wat een smakelijk verhaal, en wat een foto's, enorm geluk gehad met het weer zo te zien! Een hele ervaring, om met een hele groep zoiets tot stand te brengen, en ondertussen ook een heleboel lol te hebben!

[Mull]

Je zou schrijfster moeten worden, je verteld alles zo smakelijk,  dat ik terstond zin krijg om ook hekken te repareren in Iona, terwijl ik thuis te lui ben om mijn plinten te schilderen, maar ja, dat landschap he, dat mis ik hier  leuk verslag en een hele leuke ervaring lijkt dat me!! Voor herhaling vatbaar, of vind je het wel goed zo?

[gerdamartijn]

Heerlijk Sas,het enthousiasme spat eraf. Ga je volgend jaar weer?

[Wilma]

Super verhaal sas 

[Sas.]

Zeker voor herhaling vatbaar, al denk ik dat ik niet meer naar Iona ga. Niet omdat ik het niet leuk vond, maar omdat het dan toch niet meer hetzelfde wordt (en die hekken,    laat ik lekker over aan de volgende vrijwilligers ).

Volgend jaar wil ik als het even kan weer, en surprise, dan wil Aarjen ook mee! Welk kamp weet ik nog niet, dat is even afwachten op de 2008 brochure, maar Burg op Mull leek me van de verhalen van Jon heel leuk. Je zit daar erg afgelegen, kilometers verwijderd van de bewoonde wereld en verharde wegen, maar wel zwaar. Canna misschien, dat schijnt ook heel gaaf te zijn met een warme gemeenschap, of rhododendrons slopen op Arran met 's avonds kampvuren, of toch naar Torridon omdat dat een van de meest prachtige gebieden van Schotland is.. 

En dat probleem met plinten verven is mij ook bekend haha! Nouja, als iemand nog een hekje te repareren heeft, tegen een zacht prijsje ben ik te boeken hoor 

[kc]

Prachtig !
Schitterend geschreven, foto's zal ik thuis moeten bekijken.
Rokers die de sterrenhemel beschrijven : ja, dat herken ik...

Koen

[Ina]

geweldig Sas, het leek me maar helemaal niks toen je er (lang geleden) over begon maar ik kan me nu voorstellen hoe je genoten hebt en dat zelfs Aarjen volgend jaar mee wil!
Leuk dat je ons hier zo laat mee genieten!

[Mull]

En dat probleem met plinten verven is mij ook bekend haha! Nouja, als iemand nog een hekje te repareren heeft, tegen een zacht prijsje ben ik te boeken hoor 

Nee, geen hekje..maar wel een paar plinten om te verven   

[frama]

GE-WEL-DIG!!! Ik zat helemaal in het verhaal. Even snel een reaktie. Ik had eigenlijk een kwartier geleden al bij mijn schoonmoeder moeten zijn voor het eten  maar wilde je verhaal eerst aflezen.
Groetjes,
Frama

[T4]

He Sas,

Wat een heerlijk verhaal! Leuk dat we zo kunnen meegenieten! 

[kc]

De foto's nu ook bekeken : waauw, mooi werk verricht  . 
En inderdaad heel goed weer gehad  .

Koen

(ik heb nog een kleine parking aan te leggen, iets groter dan aan het infobord, mag gelijkaardige steen zijn)
(als 't kan ook nog een "carport" erboven...) (zonder hekwerk)

[Teije]

  Fantastisch Sas, volgens mij kunnen we nu uit het forum wel een complete groep voor hekkenspanners samenstellen! Je ziet het, jij ziet af (met mooie vergezichten als er geen mist is) en wij genieten ervan.

[skye]

leuk verhaal. Lijkt me een erg leuke ervaring.

[macstonemountain]

Ja dat leest lekkerweg, inderdaad een mooie ervaring en dankbaar werk.
En een hoop nieuwe schotse vrienden gemaakt ?

Albert

[Driekje]

Sas, ik heb zitten smullen van je verhaal, heel goed dat je dit gedaan hebt!
Driekje

[Scotland-lovers]

Zeg Sas, je gaat volgend jaar toch niet weer hé? 
Misschien hebben ze daar niet genoeg hekken.
Volgens mij heb je de concurrentie wakkergemaakt.

Als ik jou was geweest, had ik nooit zo'n aanstekelijk verslag incl. foto's op het forum gegooid.

stom stom stom

(maar wel gaaf )