Een paar overdenkingen / filosofische gedachten; ze spreken denk ik redelijk voor zich cq. zijn niet bepaald van het niveau rocket science, maar toch:
* Als je naar Schotland gaat, en het bevalt toch niet, hoeft dat niet aan het hele land als zodanig te liggen; misschien ligt net die ene regio/plaats/straat/baan je niet.
* Als je desondanks besluit weer naar Nederland (of een ander land ) te gaan, heb je het, zoals Driekje al aangeeft, wél geprobeerd. Anders blijf je je hele leven zoiets houden van had ik maar en wat als. Waarbij ik me realiseer dat het niet voor iedereen even makkelijk is: koophuis, bedrijf, (klein-)kinderen.
* Als je wel weer naar NL gaat, wil dat nog niet zeggen dat het je elders niet is bevallen. Ik ken iemand die al een jaar of 7 echt in de afgelegen Schotse rimboe woont, met zijn vrouw en jong zoontje (die daar geboren is), en die zegt nu: we moeten nodig verhuizen, wat meer naar de bewoonde wereld, anders eindigt ons huwelijk in een scheiding. Ze zijn naar eigen zeggen te veel op elkaar aangewezen. Maar als ze inderdaad gaan verhuizen wil dat nog niet zeggen dat ze die 7 jaar daar slecht hebben gewoond (integendeel denk ik). Het is voor hen gewoon tijd om 'verder te gaan'.
* Niet zelf bedacht: als je eenmaal bent waar je altijd hebt willen zijn, wat dan ? Wat is dan je volgende stap ? Ik bedoel, val niet in een groot gat als het doel emigreren naar Schotland is vervuld; het is verstandig ook subdoelen als leuke baan, integreren enzovoort te hebben.
* Ik heb persoonlijk niet het gevoel geëmigreerd te zijn: juist omdat ik me hier op m'n plek voelde maakte dat ik hier regelmatig kwam, en uiteindelijk hier permanent naartoe ging. Ik ervaar Schotland niet als een vreemd land.
Roald helemaal gelijk. Best goed om het zo eens puntsgewijs onder elkaar te zien!! Er blijft een boel om over na te denken...
